1 september 2019, de eerste werkdag van mijn partner bij zijn nieuwe baan, belde mijn huisarts. Hij vertelde me dat uit de foto’s van het bevolkingsonderzoek bleek dat er een plek gezien was in mijn linkerborst. Even stond de wereld stil, veel vragen, veel angst, veel onzekerheid.
Drie dagen later wist ik dat het kanker was.
Gelukkig naast veel onzekerheid had en heb ik veel lieve vrienden en familie die voor me klaar stonden.
Drie weken later volgde de ( borstbesparende) operatie door een meelevende chirurg die al mijn vragen geduldig heeft beantwoord. De zorg in het ziekenhuis heeft me vakkundig en betrokken opgevangen waarbij ook het hartjes kussentje niet ontbrak die ik ook al van een lieve vriendin had gekregen. Die kussentjes liggen nog steeds naast mijn kussen met het beertje van mijn partner als aandenken aan alle liefdevolle steun die ik heb gevoeld in alle weken daarna.
Mijn behandeling zou verder bestaan uit bestralingen en hormoontherapie.
De periode van bestralingen is mij meegevallen, wel vermoeidheid maar verder geen bijzonderheden.
Tot daarna bleek dat ik veel vocht in mijn borst kreeg en verhardingen. Mijn nichtje is huidtherapeut en vertelde tijdens het oliebollen bakken dat zij en haar collega’s hier heel goed werk zouden kunnen doen voor me.
Het thema drie volgde verder want drie dagen later had ik al mijn eerste afspraak.
Wat volgde was een lange serie van behandelingen om het weefsel weer soepel te krijgen en het vocht af te voeren. Eerst twee maal per week, al snel afgebouwd naar 1 maal per week. De Bratelle heeft me daarna verder geholpen naast mijn behandelingen bij Mariska en haar collega’s. Nu inmiddels ben ik 7 jaar verder en zijn mijn behandelingen afgebouwd naar 1 maal in de 10 weken.
Wat heb ik een geluk gehad dat ik door alle behandelingen weer vrijwel klachtenvrij door het leven kan. Mooie gesprekken mogen voeren tijdens de behandelingen waar ruimte was voor vragen, zorgen, adviezen en humor. Een lieve receptioniste die aan alle kanten meedenkt om de afspraken te plannen tussen mijn eigen werk door, wat een zegen.
Wat ben ik dankbaar dat ik er nog ben, kan genieten en nog steeds terecht kan bij “mijn” huidtherapeuten die nu al zo lang met mij meelopen en mijn borst kennen en dus precies weten wat ze moeten doen.
En oh ja, die hormonen en ik zijn geen vrienden, die ontnamen me mijn levenslust dus dat stuk van de behandeling heb ik maar overgeslagen zodat ik opgewekt door het leven kan gaan.
Dank voor alle lieve huidtherapeuten die mij zo hebben geholpen in de afgelopen 7 jaar en dank aan mijn nichtje die mij vertelde over haar werk en dat ik daardoor zoveel kwaliteit van leven heb gekregen!
